این اهنگ رو گوش کنید

http://www.p30star.ir/Shahre-Man.mp3

نظر فراموش نشه

این مثنوی حکایت پریشانی من است بشنو که سوگ نامه ی ویرانی من است امشب نه اینکه شام غریبان گرفته ام بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام

گفتی غزل بگو غزلم شور و حال مرد ، بعد از تو حس شعر فنا شد خیال مرد

گفتم مرو که تیره شود زندگانی ام با رفتنت به خاک سیه می نشانیم

گفتی زمین مجال رسیدن نمی دهد بر چشم باز فرصت دیدن نمی دهد وقتی نقاب محور یک رنگ بودن است معیار مهر ورزیمان سنگ بودن است دیگر چه جای دل خوشی عشق بازی است اصلا کدام احمق از این عشق راضی است؟ این عشق نیست فاجعه ی قرن آهن است من بودنی که عاقبتش نیست بودن است  حالا به حرفهای قدیمیت رسیده ام فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام  حق با تو بود از غم غربت شکسته ام بگذار صادقانه بگویم که خسته ام بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق اینها چقدر فاصله دارند تا رفیق من را به انتظار نبودن کشانده اند روح مرا به بستر پوچی نشانده اند تا این برادران ریا کار زنده اند این گرگ سیرتان جفا کار زنده اند یعقوب درد می کشد و کور می شود یوسف همیشه وسله ی نا جور می شود اینجا نقاب شیر به کفتار میزنند منصور را هرآنی به دار می زنند اینجا کسی برای کسی کس نمی شود حتی عقاب در خور کرکس نمی شود  جایی که سهم مرد به جز تازیانه نیست حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست ما میرویم چون دلمان جای دیگرست ما میرویم هر که بماند مخیر است  ما می رویم گر چه ز الطاف دوستان بر جای جای پیکرمان زخم  خنجر است  دل خوش نمی کنیم به عثمان و مذهبش در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است ما می رویم مقصدمان نا مشخص است هر جا رویم بی شک از این شهر بهتر است از سادگیست گر به کسی تکیه کرده ایم این جا که گرگ با سگ گله برادراست ما می رویم ماندن با درد فاجعه ست در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه ست دیریست رفته اند امیران قافله وا مانده ایم قافله حیران قافله اینجا اگر چه باغ من و  پای لنگ نیست باید شتاب کرد مجال درنگ نیست بعدا به آفتاب هی  باج می دهیم ما هم بدون بال به معراج می رویم